Niegolewscy w XIX i XX wieku [rozdział IV]

  1. 1.             Pierwsi przedstawiciele rodziny w epoce zaborowej

Nową epokę w dziejach rodziny otwierają dzieci Felicjana. Postanowiono potraktować je razem, mimo iż niektóre z nich nie przeżyły swego ojca i zmarły jeszcze w czasach niepodległej Rzeczypospolitej. Większość jednak, która dożyła wieku dorosłego, była już reprezentantami nowego pokolenia Polaków. Niewątpliwie najwybitniejszym przedstawicielem pierwszego zaborowego pokolenia Niegolewskich był Andrzej. Reszta jego rodzeństwa w mniejszym stopniu zaznaczyła się w dziejach rodziny. Więcej

Monografia Niegolewskich – Pierwsi Niegolewscy (przełom XIV i XV wieku) [rozdział II]

Kolejna część monografii prosopograficznej Niegolewskich – poprzednie znajdziecie w menu pod kategorią „niegolewscy” 😀 Przyjemnej lektury 🙂

Rozdział II

 Pierwsi Niegolewscy (przełom XIV i XV wieku)

 Nie inaczej było z obecnymi na kartach XIV- i XV- wiecznych źródeł osobami, które pisały się z Niegolewa. Pierwszym znanym dziedzicem Niegolewa był Łękomir. Pojawił się w źródłach w 1388 roku. Pod datą 1390 widniały pierwsze informacje o żonie Łękomira – Jadwidze nieznanego nazwiska oraz dzieciach tej pary: dwóch synach – Pawle i Wojciechu i dwóch córkach[1]. Ich małżeństwo musiało mieć już wtedy pokaźny staż, ponieważ równocześnie pojawiły się informacje o czwórce ich dorosłych dzieci. Syn Paweł zwany też Paszkiem wystąpił po raz pierwszy o rok wcześniej niż reszta rodzeństwa[2]. Synowie Łękomira pojawili się jednak w źródłach w podobnym czasie, można więc przypuszczać, że nie było między nimi dużej różnicy wieku. Wiadomo również, że Łękomir miał starszego, nieznanego z imienia brata. Źródła przekazały jedynie informacje o jego potomstwie. Pod datą 1389 i 1391 wymieniono synowca Łękomira – Pietrasza z Niegolewa. Zapewne jest on identyczny z Piotrem, który został wspomniany w 1393 roku obok dwóch innych dziedziców Niegolewa – Jana i Macieja[3].

Więcej

Monografia Niegolewskich – rozdział I „Historia rodu Grzymała w sensie heraldycznym”

Kolejna partia monografii Niegolewskich – wstęp przeczytacie w menu pod kategorią niegolewscy🙂

Rozdział I

Historia rodu Grzymała w sensie heraldycznym

W Polsce proces podziału społeczeństwa na stany, czyli grupy społeczne o zróżnicowanej pozycji prawnej, został zapoczątkowany już w XIII wieku. Mówiąc o stanie rycerskim w odniesieniu do XIII wieku należy pamiętać, że nie był on jednolity ani pod względem majątkowym, ani też prawnym. Przywileje zbiorowe i indywidualne nadawane rycerstwu w czasach wczesnopiastowskich i w okresie rozbicia dzielnicowego utworzyły zespół norm nazywanych prawem rycerskim (ius militare). Ważnym elementem kształtującym więź oraz poczucie przynależności do tej samej warstwy społeczeństwa stała się instytucja rodu rycerskiego. Wypełniła one lukę powstałą w wyniku rozkładu wspólnoty rodowej. Członków rodu łączyły więzy wynikające nie tylko z poczucia związku krwi, a więc pochodzenia od jednego i tego samego przodka, ale także wspólnota terytorialna, gospodarcza, z czasem wspólnota szeroko pojmowanych interesów. Elementem rozpoznawczym rodu stał się herb – symbol przynależności do stanu rycerskiego, oznaka posiadania specjalnych praw. W konsekwencji prowadziło to do wykształcenia się rodu heraldycznego, który nie zakładał związku krwi między współrodowcami, a którego podstawę stanowił wspólny herb[1].

Więcej