Niegolewscy w XIX i XX wieku [rozdział IV]

  1. 1.             Pierwsi przedstawiciele rodziny w epoce zaborowej

Nową epokę w dziejach rodziny otwierają dzieci Felicjana. Postanowiono potraktować je razem, mimo iż niektóre z nich nie przeżyły swego ojca i zmarły jeszcze w czasach niepodległej Rzeczypospolitej. Większość jednak, która dożyła wieku dorosłego, była już reprezentantami nowego pokolenia Polaków. Niewątpliwie najwybitniejszym przedstawicielem pierwszego zaborowego pokolenia Niegolewskich był Andrzej. Reszta jego rodzeństwa w mniejszym stopniu zaznaczyła się w dziejach rodziny. Więcej

Reklamy

Potomkowie Grzymka Niegolewskiego – historia rodziny w epoce nowożytnej (do końca XVIII wieku) [rozdział III]

Grzymek, syn Jaśka, pierwszy, od którego można odtworzyć pewny ciąg genealogiczny późniejszej rodziny Niegolewskich, pojawił się w źródłach po raz pierwszy w 1422 roku. W 1429 roku figurował na kartach źródeł obok Mikołaja i Jaśka, a w 1432 roku obok Wincentego[1].

W latach 1423-1426 występował w sprawach, które dotyczyły granic należących do niego ziem. Na początek dokonano podziału lasów rozciągających się między Niegolewem a Turkowem pomiędzy Grzymka a innego posiadacza działu w Niegolewie – Jaśka[2]. Następnie zajął się Grzymek wraz z Jaśkiem kwestią granicy między Niegolewem a Niegolewem Małym i Łągwami, które należały do Sędziwoja z Ostroroga herbu Nałęcz[3]. W 1435 roku Grzymek zakupił za sumę 100 grzywien czwartą część Tarnowa koło Czempinia od tamtejszych dziedziców, Wincentego i Jana[4].

Więcej

Monografia Niegolewskich – Pierwsi Niegolewscy (przełom XIV i XV wieku) [rozdział II]

Kolejna część monografii prosopograficznej Niegolewskich – poprzednie znajdziecie w menu pod kategorią „niegolewscy” 😀 Przyjemnej lektury 🙂

Rozdział II

 Pierwsi Niegolewscy (przełom XIV i XV wieku)

 Nie inaczej było z obecnymi na kartach XIV- i XV- wiecznych źródeł osobami, które pisały się z Niegolewa. Pierwszym znanym dziedzicem Niegolewa był Łękomir. Pojawił się w źródłach w 1388 roku. Pod datą 1390 widniały pierwsze informacje o żonie Łękomira – Jadwidze nieznanego nazwiska oraz dzieciach tej pary: dwóch synach – Pawle i Wojciechu i dwóch córkach[1]. Ich małżeństwo musiało mieć już wtedy pokaźny staż, ponieważ równocześnie pojawiły się informacje o czwórce ich dorosłych dzieci. Syn Paweł zwany też Paszkiem wystąpił po raz pierwszy o rok wcześniej niż reszta rodzeństwa[2]. Synowie Łękomira pojawili się jednak w źródłach w podobnym czasie, można więc przypuszczać, że nie było między nimi dużej różnicy wieku. Wiadomo również, że Łękomir miał starszego, nieznanego z imienia brata. Źródła przekazały jedynie informacje o jego potomstwie. Pod datą 1389 i 1391 wymieniono synowca Łękomira – Pietrasza z Niegolewa. Zapewne jest on identyczny z Piotrem, który został wspomniany w 1393 roku obok dwóch innych dziedziców Niegolewa – Jana i Macieja[3].

Więcej

Monografia Niegolewskich – rozdział I „Historia rodu Grzymała w sensie heraldycznym”

Kolejna partia monografii Niegolewskich – wstęp przeczytacie w menu pod kategorią niegolewscy🙂

Rozdział I

Historia rodu Grzymała w sensie heraldycznym

W Polsce proces podziału społeczeństwa na stany, czyli grupy społeczne o zróżnicowanej pozycji prawnej, został zapoczątkowany już w XIII wieku. Mówiąc o stanie rycerskim w odniesieniu do XIII wieku należy pamiętać, że nie był on jednolity ani pod względem majątkowym, ani też prawnym. Przywileje zbiorowe i indywidualne nadawane rycerstwu w czasach wczesnopiastowskich i w okresie rozbicia dzielnicowego utworzyły zespół norm nazywanych prawem rycerskim (ius militare). Ważnym elementem kształtującym więź oraz poczucie przynależności do tej samej warstwy społeczeństwa stała się instytucja rodu rycerskiego. Wypełniła one lukę powstałą w wyniku rozkładu wspólnoty rodowej. Członków rodu łączyły więzy wynikające nie tylko z poczucia związku krwi, a więc pochodzenia od jednego i tego samego przodka, ale także wspólnota terytorialna, gospodarcza, z czasem wspólnota szeroko pojmowanych interesów. Elementem rozpoznawczym rodu stał się herb – symbol przynależności do stanu rycerskiego, oznaka posiadania specjalnych praw. W konsekwencji prowadziło to do wykształcenia się rodu heraldycznego, który nie zakładał związku krwi między współrodowcami, a którego podstawę stanowił wspólny herb[1].

Więcej

Niegolewscy – monografia prosopograficzna. Wstęp

W kategorii „niegolewscy” znajdziecie opublikowaną w „częściach” moją magisterkę:) Czołem historycy:) Zachęcam do lektury:)

Na początek wstęp:) Życzę przyjemnego poczytywania:)

Niegolewscy – monografia prosopograficzna

Wstęp

 Niniejsza praca zatytułowana Niegolewscy. Monografia prosopograficzna ma na celu ukazanie mechanizmów awansu majątkowego i społecznego konkretnej wybranej polskiej rodziny szlacheckiej na tle zachowań całego stanu. Praca jest analizą przebiegu kariery Niegolewskich i próbą określenia sposobów jej budowania w odniesieniu do panujących w środowisku szlacheckim modeli postępowania w danym okresie historycznym, który te wzory warunkował.

Więcej